De 18e - begin 19e eeuw: In 1795 bood de Franse regering, geconfronteerd met de noodzaak om stabiel voedsel te leveren aan haar soldaten en zeelieden in verschillende veldslagen, een prijs van 12.000 frank uit voor een doorbraak in het bewaren van voedsel. Nicolas Appert, een jonge chef-kok uit de Champagnestreek, wijdde zich aan dit onderzoek. Hij verpakte voedsel in champagneflessen en sloot ze luchtdicht af met een mengsel van kaas en limoen. Later schakelde hij over op glascontainers met wijde hals. In 1804 begon hij te experimenteren met vlees verpakt in blikjes. In 1806 werden zijn verse erwten in blik zeer geprezen. In 1810 ontving hij officieel de prijs en publiceerde hij zijn methode.
De ontwikkeling van ingeblikt voedsel
Het begin van de 19e eeuw: In 1810 verkreeg de Britse koopman Peter Durand een patent voor het gebruik van vertinde stalen blikken om voedsel in te bewaren, waarmee het kwetsbaarheidsprobleem van glazen blikjes werd aangepakt. In 1812 verkocht hij het patent aan de Britse ingenieurs Brown Denkin en John Hall, die 's werelds eerste blikjesfabriek oprichtten. In het begin van de 19e eeuw werd de conserventechnologie geïntroduceerd in de Verenigde Staten en werden conservenfabrieken opgericht in Boston, New York en andere plaatsen.
Het midden van de 19e eeuw: Ingeblikt voedsel werd voornamelijk gebruikt door mensen in extreme situaties, zoals poolreizigers en matrozen op langeafstandsreizen. Het speelde een cruciale rol bij het voeden van de grote legers tijdens de Krimoorlog, de Amerikaanse Burgeroorlog en de Frans-Pruisische oorlog, en bood een voorproefje van thuis voor ontdekkingsreizigers en kolonialisten in vreemde landen.
Eind 19e – begin 20e eeuw: Na de mondiale depressie van 1873 nam de Amerikaanse export van ingeblikt voedsel een hoge vlucht, aangevoerd door bedrijven als Campbell, Heinz en Borden. In 1904 patenteerde de Max Ams Machine Company uit New York het dubbele naadproces dat in de meeste moderne voedselblikken wordt gebruikt, waardoor de afdichtingsefficiëntie en kwaliteit van blikken aanzienlijk werd verbeterd.
Het midden van de 20e eeuw: De Verenigde Staten betreden de 'gouden eeuw' van bewerkte voedingsmiddelen, en ingeblikt voedsel werd erg populair. Fabrikanten promootten de voordelen van ingeblikt voedsel via kookboeken en programma's. Ingeblikt voedsel werd ook populair in sommige Europese landen, zoals 'conservas' in Portugal en Spanje, vooral ingeblikte zeevruchten, die erg populair waren in bars.
Eind 20e eeuw: In de jaren zestig gebruikte de Amerikaanse Continental Can Co. eerst aluminium om deksels van blikjes te maken, en later werd aluminium het belangrijkste materiaal voor de productie van blikjes. In de jaren zeventig leidde de ‘groene revolutie’ tot een aanzienlijke vermindering van het gewicht van aluminium blikjes. Tegelijkertijd nam ook de productiesnelheid van blikjes aanzienlijk toe. In 1969 werd het zachte blikje, ontwikkeld door het Amerikaanse leger Natick Research Institute, met succes toegepast in het Apollo-ruimteprogramma. Zachte blikjes worden het ingeblikte voedsel van de tweede generatie genoemd en zijn een belangrijke innovatie in de geschiedenis van voedselverpakkingen.
De verspreiding en voortdurende ontwikkeling van ingeblikt voedsel
Over de hele wereld: In de 20e eeuw werd ingeblikt voedsel over de hele wereld populair. In China richtte de Shanghai Taifeng Company in 1906 de eerste conservenfabriek op. Na de oprichting van de Volksrepubliek China nam de jaarlijkse productie van ingeblikt voedsel exponentieel toe. Ingeblikt voedsel is ook in veel andere landen een belangrijk onderdeel geworden van het dagelijks leven van mensen en wordt veel gebruikt in verschillende scenario's, zoals gezinsreservaten, buitenactiviteiten en noodhulp.
Moderne tijden: De productie van ingeblikt voedsel heeft in principe een continue en gemechaniseerde productie bereikt. Met de ontwikkeling van technologie neemt de verscheidenheid aan ingeblikt voedsel voortdurend toe, en ook de verpakkings- en conserveringstechnologie wordt voortdurend verbeterd. Tegelijkertijd worden de eisen van mensen aan de kwaliteit en veiligheid van ingeblikt voedsel ook steeds hoger en worden de relevante regelgevingssystemen geleidelijk verbeterd.
Conclusie
De geschiedenis van ingeblikt voedsel weerspiegelt de ontwikkeling van de technologie voor het bewaren van voedsel voor mensen. Van de oorspronkelijke eenvoudige glazen flesverpakkingen tot de moderne metalen blikjes en zachte blikjes: ingeblikt voedsel heeft zich voortdurend aangepast aan de behoeften van mensen en heeft een belangrijke rol gespeeld in verschillende historische perioden.
